Τρίτη, Ιουλίου 25, 2017

Top10: Τα καλύτερα άλμπουμ του 2007


Όπως είχα γράψει και στις αντίστοιχες αναρτήσεις για τις χρονιές που προηγήθηκαν, το post-punk revival κύμα είναι κυρίαρχο. Μπάντες του συγκεκριμένου ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια, όμως πολύ λίγες από αυτές θα αντέξουν στο πέρασμα των χρόνων (όπως γίνεται άλλωστε με κάθε μουσική μόδα). Σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιξε το γεγονός ότι το 2007 κυκλοφόρησαν δισκογραφικές δουλειές, σχεδόν όλοι οι "μεγάλοι" αντιπρόσωποι της σκηνής αυτής και από τις δυο μεριές του Ατλαντικού. Στην Αμερική οι Interpol παρουσιάζουν το τρίτο τους άλμπουμ, που ακολουθεί μια πιο εμπορική προσέγγιση, οι She Wants Revenge καταφέρνουν να αναπαράγουν την μαγεία του ντεμπούτο τους, ενώ εξαιρετικές προσπάθειες είχαμε και από τους The Bravery, The National και Arcade Fire (αν και το "Neon Bible" δεν έφτασε τα επίπεδα του "Funeral").
Στην Αγγλία οι Editors χτίζουν πάνω στην επιτυχία του "The Back Room" και κυκλοφορούν το ακόμα πιο άμεσο δεύτερο άλμπουμ, που θα γίνει το αγαπημένο πολλών φίλων τους, ενώ παρουσιάζεται και το νέο συγκρότημα των The Twilight Sad, που θα χαρακτηριστούν ως οι Σκωτσέζοι Joy Division. Ο χαρακτηρισμός αυτός θα τους αποδοθεί όχι τόσο λόγω του ήχου τους, όσο για την τόσο ιδιαίτερη και δυναμική σκηνική παρουσία του frontman τους. Σε αυτούς ήρθαν να προστεθούν και δυο παλιοί γνώριμοι, με τον Αυστραλό Nick Cave να δημιουργεί με τους Bad Seeds ένα νέο project, τους Grinderman, με το οποίο θα παρουσιάσει το πολύ αξιόλογο ντεμπούτο του και την Siouxsie να κυκλοφορεί το "Mantaray".
Την ίδια στιγμή η τρέλα στο Νησί με τους Arctic Monkeys και τον δεύτερο δίσκο τους καλά κρατεί. Φυσικά υπήρξε και μια στρατιά βρετανικών indie κυκλοφοριών, όπως είναι αυτές των The Cribs, Bloc Party, Klaxons, Maxïmo Park, Babyshambles, The Horrors, να το συντροφεύουν. Από αυτές όμως, εκείνη που θα ξεχώριζα και οριακά έμεινε έξω από την παρακάτω λίστα είναι το ντεμπούτο "Colout It In" των The Maccabees. Σίγουρα μια μεγαλύτερη λίστα θα περιελάμβανε και τα ονόματα των Nine Inch Nails, The White Stripes, A Place To Bury Strangers, Queens Of The Stone Age, LCD Soundsystem, of Montreal, Have A Nice Life, UNKLE, New Model Army, Pink Turns Blue και τόσα ακόμα. Νομίζω πάντως ότι είμαι από τους λίγους που ενθουσιάστηκαν τόσο με την δισκογραφική επιστροφή, μετά από εφτά χρόνια, των The Smashing Pumpkins και το "Zeigeist". Τέλος, πρέπει να αναφερθώ και σε δυο καταπληκτικά soundtracks, το "The Assassination of Jesse James By The Coward Robert Ford" από τους Nick Cave και Warren Ellis και φυσικά στο "Into The Wild" από τον Eddie Vedder των Pearl Jam.

10. The Smashing Pumpkins - Zeitgeist (Martha's Music)
07. Arcade Fire - Neon Bible (Merge Records)
06. The National - Boxer (Beggars Banquet Records)

Κυριακή, Ιουλίου 23, 2017

Live Review: Kasabian, The Jesus & Mary Chain, Peter Hook & Of Montreal @ Ejekt Festival, Παρασκευή 14 Ιουλίου 2017


Το Ejekt Festival κατάφερε να φέρει φέτος κάποια πολύ μεγάλα ονόματα. Η αρχή έγινε με τους The Killers, την πρώτη ημέρα του φεστιβάλ. Αυτό που περίμενα όμως, όσο τίποτα άλλο, ήταν η εμφάνιση των The Jesus And Mary Chain. Φτάνοντας στην Πλατεία Νερού, οι Of Montreal βρίσκονταν ήδη στη σκηνή του Ejekt, έχοντας αρχίσει το σετ τους. Είχα ακούσει πολύ καλά λόγια για τις ζωντανές τους εμφανίσεις, τα οποία με χαρά είδα να επαληθεύονται. Αναμφίβολα τα βλέμματα έπεσαν πάνω στον frontman τους, Kevin Barnes, ο οποίος εμφανίστηκε με γυναικεία ρούχα και ήταν η ψυχή του γκρουπ. Παρουσίασαν νέα αλλά και παλιότερα κομμάτια, που όλα ακούγονταν πολύ καλύτερα ζωντανά, ενώ έκλεισαν με το χιτάκι τους "The Past Is A Grotesque Animal".


Για τις ζωντανές εμφανίσεις του Peter Hook με την μπάντα του, τους The Light, έχω αναφερθεί ξανά στο παρελθόν. Άλλωστε είχαν παρουσιάσει το ίδιο σετ για το "Unknown Pleasures" σε συναυλία τους στα μέρη μας το 2011. Αν κριθούν ως μια μπάντα διασκευών ήταν άψογοι ή τουλάχιστον ήταν ακριβώς όπως θα περίμενα μια τέτοια μπάντα. Αν υπολογίσει κανείς ότι το σχήμα περιλαμβάνει και ένα αυθεντικό μέλος των Joy Division, η συναισθηματική φόρτιση γίνεται μεγαλύτερη. 


Το να ξεχωρίσω καλύτερες στιγμές από το αγαπημένο μου άλμπουμ όλων των εποχών, έστω και live, είναι αδύνατο. Ο Hook πάντως, ήταν επικοινωνιακός όσο ποτέ, έδειξε να το χαίρεται, όπως άλλωστε και μεγάλη μερίδα του κόσμου που είχε έρθει για να τον δει. Αφού αφιέρωσε το "Atmosphere" στον Ian Curtis, μας αποχαιρέτησε ιδανικά, με το τρίπτυχο "Ceremony", "Transmission", "Love Will Tear Us Apart" και τον ίδιο να πετάει τη μπλούζα του στο κοινό.


Αρχικά ένα, όσο γίνεται, αντικειμενικό συμπέρασμα. Οι The Jesus And Mary Chain ήταν θεοί. Οι άτυποι headliners της βραδιάς ήταν ο λόγος που πολλοί βρέθηκαν στην Πλατεία Νερού το βράδυ της Παρασκευής και δεν απογοήτευσαν κανέναν. Και πως να το κάνουν άλλωστε, με ένα σετ αποτελούμενο με κομμάτια από όλη τη καριέρα τους, με εξαίρεση το άλμπουμ "Stoned & Dethroned". Μπορεί να περίμενα να ακούσω κάποια κομμάτια όπως τα "Darklands", "Cracking Up", "Happy When It Rains", ή οποιοδήποτε ακόμα από το "Psychocandy", όμως έχουν τόσο αξιόλογη δισκογραφία που ότι και να έπαιζαν θα μου ήταν αρκετό (και ήταν). 


Εννοείται ότι έδωσαν βάρος στο καταπληκτικό νέο τους άλμπουμ "Damage And Joy", από το οποίο έπαιξαν πέντε κομμάτια. Από αυτά απόλαυσα περισσότερο ζωντανά τα "Always Sad", "All Things Pass" και κυρίως το "War On Peace". Δεν έλειψαν φυσικά τα πιο γνωστά τους κομμάτια, όπως τα "April Skies", "Head On" και "Just Like Honey". Συνολικά είχαν πολύ καλό ήχο, αν και λίγη περισσότερη παραμόρφωση δεν θα με χαλούσε. Οι ίδιοι πάντως έδειχναν να αντιμετωπίζουν κάποιο τεχνικό πρόβλημα, που δεν έγινε εμφανές από κάτω, με μοναδικό ίσως αρνητικό σημείο στο live τους, το ότι χάνονταν λίγο τα γυναικεία φωνητικά. Μετά από κάτι παραπάνω από μια ώρα, μας "αποτελείωσαν" με το "Reverence". Σίγουρα η κορυφαία εμφάνιση της βραδιάς.


Οι, πλέον γνώριμοι του ελληνικού κοινού και του Ejekt Festival, Kasabian ανέβηκαν στη σκηνή με μισή ώρα περίπου καθυστέρηση, λόγω κάποιου προβλήματος στον ήχο. Φέρνοντας μαζί το νέο τους άλμπουμ, το "For Crying Out Loud" που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο που μας πέρασε, το ζητούμενο για μένα ήταν πως θα ακουγόταν το νέο υλικό ζωντανά. Άνοιξαν το live τους δυναμικά με το καλύτερο κομμάτι από αυτό, το "Ill Ray (The King)". Όμως και τα πέντε κομμάτια που παρουσίασαν από τη νέα τους δουλειά, ήταν ανώτερα από τις στουντιακές εκτελέσεις τους (ναι, ακόμα και το "You’re In Love With A Psycho"), με το προαναφερθέν και το "Bless This Acid House" να ξεχωρίζουν, ενώ και η πιο κιθαριστική προσέγγιση του "Bumblebeee", από το "48:13", το ανέβασε επίπεδο. 


Από την αρχή ήταν εμφανές ότι ο τραγουδιστής Tom Meighan ήταν σε μεγάλα κέφια και αυτό έσπρωξε την μπάντα σε μια από τις καλύτερες εμφανίσεις που την έχω δει. Η μόνη αρνητική εξέλιξη στις ζωντανές εμφανίσεις των Kasabian είναι το setlist, μιας και τα κομμάτια των δυο τελευταίων δίσκων (με το φετινό πάντως να αποτελεί βελτίωση), δεν είναι στο ίδιο επίπεδο με τα αντίστοιχα των παλαιότερων δισκογραφικών προσπαθειών τους. Από το σημείο που βρισκόμουν (αρκετά μπροστά), ο ήχος ήταν ιδιαίτερα καλός, αν και άκουσα αρκετά παράπονα για το συγκεκριμένο θέμα από πιο πίσω. Οι Kasabian πάντως, ξέρουν όσο λίγοι να προσφέρουν ένα απόλυτα διασκεδαστικό σόου και έτσι κατάφεραν να κλείσουν μια απολαυστική φεστιβαλιακή βραδιά.




Φωτογραφίες: Gordon Haswell

Σάββατο, Ιουλίου 22, 2017

Saccades: Το νέο project του Nicholas Wood των The KVB


Ο Nicholas Wood είναι γνωστός από το shoegaze/ post-punk συγκρότημα των The KVB, με τους οποίους έχει βρεθεί αρκετές φορές στην χώρα μας. Στα έξι χρόνια που δραστηριοποίειται το γκρουπ έχει στο ενεργητικό του ένα πολύ μεγάλο όγκο κυκλοφοριών από δίσκους, singles και EPs, με τελευταία ολοκληρωμένη δουλειά το "Of Desire" του 2016. Η παραγωγικότητα του Wood δεν σταματάει εκεί όμως, αφού έχει ένα νέο σχήμα με τίτλο Saccades. Το πρώτο ομώνυμο άλμπουμ του Βερολινέζου μουσικού ως Saccades, θα κυκλοφορήσει στις 28 Ιουλίου από την Fuzz Club Records. Τα πρώτα singles από τον δίσκο, δείχνουν τον Wood να αφήνει στην άκρη τη σκοτεινή διάθεση του βασικού του γκρουπ, για έναν πιο psych pop ήχο, όπως μπορείτε να ακούσετε και από το βίντεο του "Distant Sea".

Παρασκευή, Ιουλίου 21, 2017

Album Review: Algiers - The Underside Of Power (Matador)


Το ότι Algiers έχουν να προσφέρουν μια πολύ ιδιαίτερη και ενδιαφέρουσα μουσική πρόταση, φάνηκε από το πρώτο άλμπουμ τους πριν από δυο χρόνια. Η μίξη post-punk, gospel και industrial στοιχείων κέρδισε κοινό και κριτικούς. Το ομώνυμο άλμπουμ τους δεν δυσκολεύτηκε να ξεχωρίσει το 2015, μιας και περιείχε μερικά από τα καλύτερα κομμάτια της χρονιάς. Μπορεί να υστερούσε σε συνοχή αλλά τον σκοπό του τον πέτυχε, αφού αποτύπωσε το όνομα των Algiers στο μυαλό πάρα πολλών μουσικόφιλων. 
Μπορεί τα βασικά συστατικά του "The Underside Of Power" να παραμένουν τα ίδια, αλλά εδώ το συγκρότημα από την Ατλάντα παραδίδει, με τον ίδιο θυμό και αγωνία, μερικές από τις πιο πιασάρικες μελωδίες του. Η μουσική των Algiers σε "πιάνει" από τον λαιμό για να σου τονίσει τις σκοτεινές στιγμές που ζούμε. Άλλωστε είναι ένα γνήσιο προϊόν της εποχής μας, που καταφέρνει να ακούγεται ειλικρινές και αυτό το κάνει τόσο επιτυχημένο. 
Μπορεί τα μουσικά μοτίβα να εναλλάσσονται από πιο σκοτεινά και ατμοσφαιρικά στα πιο ξεσηκωτικά, όμως οι στίχοι παραμένουν το μεγάλο ατού του σχήματος. Είτε πραγματεύονται την αστυνομική βία, με το φανταστικό εναρκτήριο "Walk Like A Panther" (για τον θάνατο του ακτιβιστή Fred Hampton) και το "Cleveland", τις φασιστικές ιδέες ("Cry Of The Martyrs" και "Hymn For An Average Man") είτε την γενικότερη πολιτική κρίση, είναι έτσι αποδοσμένοι που απαιτούν την προσοχή του ακροατή και καταφέρνουν να τον βυθίσουν στις ιστορίες τους. Μπορεί το "Death March" να αποτελεί το φετινό "Irony. Utility. Pretext." (το κομμάτι που είχα ξεχωρίσει από το ντεμπούτο τους), όμως είναι το καταπληκτικό ομώνυμο κομμάτι του δίσκου που αποτελεί ίσως, ότι πιο εμπορικό έχει προσφέρει το σχήμα. Ο δίσκος κλείνει ιδανικά με την προειδοποίηση του "The Cycle/The Spiral: Time To Go Down Slowly". Συνολικά με το "The Underside Of Power" καταφέρνουν να καλύψουν τις όποιες αδυναμίες του πρώτου τους άλμπουμ, παραδίδοντας ένα συνθετικά πιο ολοκληρωμένο αποτέλεσμα. Οι Algiers είναι ένα μουσικό δημιούργημα των καιρών μας και ακριβώς αυτό τους καθιστά τόσο σημαντικούς.
One day a change is gonna come, because I’ve seen the underside of power, it’s just a game that can’t go on...

Βαθμολογία: 8 / 10

Want It For Real: Το νέο single των Spirit Valley


Η Fuzz Club Records δεν σταματάει τις πολύ αξιόλογες προσθήκες και συνεχίζει να μας χαρίζει πολύ ενδιαφέροντα φρέσκα ονόματα. Ένα τέτοιο αποτελεί και το δίδυμο των Spirit Valley από την Αυστραλία, που στηρίζεται σε έναν 00s post-punk ήχο, με shoegaze και psych στοιχεία. Το σχήμα αναμένεται να κυκλοφορήσει το νέο του άλμπουμ, με τίτλο "Negatives", στις 4 Αυγούστου, εννοείται από την Fuzz Club. Το "Want It For Real" αποτελεί το δεύτερο single από τον επερχόμενο δίσκο, μετά το "TNNLVSSN", το βίντεο του οποίου μπορείτε να παρακολουθήσετε στη συνέχεια.

Πέμπτη, Ιουλίου 20, 2017

Αυτοκτόνησε ο Chester Bennington των Linkin Park


Σε ηλικία 41 ετών έφυγε από την ζωή ο Chester Bennington. Ο τραγουδιστής των Linkin Park βρέθηκε απαγχονισμένος στην προσωπική κατοικία του στο Λος Άντζελες, από εργαζόμενο του σπιτιού, αφού η υπόλοιπη οικογένειά του έλειπε. Ο Bennington ήταν στενός φίλος με τον Chris Cornell, που αυτοκτόνησε τον Μάιο που μας πέρασε. Μάλιστα το τραγικό συμβάν πραγματοποιήθηκε την ημέρα που ο Cornell θα γιόρταζε τα 53α γενέθλιά του. Rest In Peace (20.03.1976 - 20.07.2017)

Δείτε το βίντεο των The Horrors για το Machine


Η αρχή έγινε πριν από ένα μήνα, όταν οι The Horrors παρουσίασαν το νέο τους single με τίτλο "Machine". Ακολούθησε η ανακοίνωση του διάδοχου άλμπουμ του "Luminous", το οποίο ονομάζεται "V" και θα είναι διαθέσιμο στις 22 Σεπτεμβρίου από την Wolftone/Caroline Records. Μπορείτε να δείτε παρακάτω το tracklist για μια από τις κορυφαίες επερχόμενες κυκλοφορίες, όπως και το νέο βίντεο του "Machine":

01. Hologram  
02. Press Enter To Exit  
03. Machine  
04. Ghost  
05. Point Of No Reply  
06. Weighed Down  
07. Gathering  
08. World Below  
09. It’s A Good Life  
10. Something To Remember Me By

Τετάρτη, Ιουλίου 19, 2017

Οι War Tapes επιστρέφουν μετά από 8 χρόνια!


Ήταν το 2009 όταν οι War Tapes κυκλοφορούσαν το ντεμπούτο τους "The Continental Divide" και ταυτόχρονα έναν από τους κορυφαίους δίσκους της χρονιάς. Στη συνέχεια, το post-punk σχήμα από το Λος Άντζελες αποφάσισε να κάνει ένα διάλειμμα, αλλά όσο περνούσαν τα χρόνια φάνηκε ότι δεν θα ακούσουμε τίποτα άλλο από το συγκρότημα των Neil & Becca Popkin, Matt Bennett και Billy Mohler. Τελικά οι War Tapes επέστρεψαν πριν από λίγες ημέρες με το νέο single "Pale Blue Dot", που συνεχίζει στα μουσικά βήματα του πρώτου τους άλμπουμ και αποτελεί το πρώτο από τα πέντε νέα κομμάτια που θα παρουσιάσουν τον επόμενο καιρό.