Δευτέρα, Ιουνίου 30, 2014

Pick Of The Month - Ιούνιος 2014: Beverly - Honey Do


H Frankie Rose, πρώην μέλος των Crystal Stilts, Vivian Girls και Dum Dum Girls, μετά από δυο πολύ καλά προσωπικά άλμπουμ, τα "Interstellar" του 2012 και "Herein Wild" του 2013, παρουσίασε πριν λίγο καιρό το νέο της project μαζί με την Drew Citron, που ονομάζεται Beverly. Το πρώτο single του σχήματος, από το ντεμπούτο του "Careers" που κυκλοφορεί αύριο, είναι το "Honey Do", κομμάτι που αρχικά συμπεριλήφθηκε στη συλλογή "Non Violent Femmes" που έγινε διαθέσιμη από την Kanine για την φετινή Record Store Day. Δείτε το επίσημο βίντεο του "Honey Do" παρακάτω:

Κυριακή, Ιουνίου 29, 2014

Album Review: Vaniish - Memory Work (Metropolis Records)


Ο Keven Tecon υπήρξε ο τραγουδιστής και ηγέτης των Veil Veil Vanish με τους οποίους κυκλοφόρησε το 2010, έναν από τις πιο αξιόλογους δίσκους της χρονιάς, το post-punk-ικό "Change In The Neon Light". Αυτή ήταν και η μοναδική ολοκληρωμένη κυκλοφορία της μπάντας πριν ο ίδιος προσχωρήσει στους The Soft Moon και πιο πρόσφατα στους Wax Idols, με τους οποίους παρουσίασε πέρσι το πολύ καλό "Discipline And Desire". Το νέο σχήμα του Tecon με όνομα Vaniish, που αποτελείται από την μπασίστρια Amy Rosenoff, επίσης μέλος των Veil Veil Vanish και αργότερα των Wax Idols, αλλά και τους Adam Beck (πλήκτρα/ κιθάρα) και Nick Ott (ντραμς), έκανε διαθέσιμο στις αρχές του μήνα το ντεμπούτο του, με τίτλο "Memory Work" με παραγωγό τον Monte Vallier (γνωστό από τις συνεργασίες του με The Soft Moon και Weekend), από την Metropolis Records. 
Οι Vaniish είναι η συνέχεια των Veil Veil Vanish, τόσο νοητά όσο και ηχητικά, με σαφείς όμως επιρροές από τα γκρουπ που συνεργάστηκε ο Tecon στη συνέχεια. Εξαιτίας ίσως και της συμμετοχής του στους The Soft Moon το ηλεκτρονικό στοιχείο είναι αρκετά ενισχυμένο στον καθαρά post-punk/ darkwave χαρακτήρα του "Change In The Neon Light". Παρόλο που κινούνται αυστηρά μέσα στα συγκεκριμένα όρια, το εμφανές μη-επιτηδευμένο αποτέλεσμα είναι από τα καλύτερα στο συγκεκριμένο ύφος. 
Εκεί που το άλμπουμ των Veil  είχε ένα "Anthem For A Doomed Youth" που έκανε μεγάλη διαφορά από τα υπόλοιπα, το "Memory Work" στηρίζεται σε μια ραχοκοκαλιά κομματιών για να χτίσει το μαύρο τοπίο του. Στο "Kaleidoscoped" εντοπίζεται το κομμάτι που πλησιάζει περισσότερο σε single, ενώ στο ομώνυμο του δίσκου και στο "Search Αnd Replace" είναι πιο έντονα τα στοιχεία από το σχήμα του Vasquez. Το άμεσο "Merge" αποτελεί άλλη κολλητική στιγμή από αυτές που έχει στο τσεπάκι του ο Tecon, τα "Succession" και "Observatory Time" Joy Division-ίζουν ενώ το κορυφαίο της συγκεκριμένης δουλειάς "Cold Fascination" δεν κρύβει τις Cure αναφορές, των πιο goth ημερών τους, πριν έρθει το κλείσιμο με το αιθέρια shoegaze-ικό "La foi au fil de l'eau" τραγουδισμένο στα Γαλλικά. Οι αναζητητές της πρωτοτυπίας ας ψάξουν αλλού, μιας και εδώ έχουμε μια μπάντα που είναι περήφανη για τις επιρροές-εμμονές της, φαίνεται πόσο το γουστάρει και είναι εξαιρετικό όταν μπορεί να το περάσει αυτό στον ακροατή. 

Βαθμολογία: 8 / 10

Σάββατο, Ιουνίου 28, 2014

Το νέο single των Crystal Stilts


Το "Delirium Tremendous" είναι το πρώτο νέο κομμάτι που παρουσίασαν οι Crystal Stilts μετά το πολύ καλό περσινό δίσκο "Nature Noir". Για την προώθηση της τελευταίας της δουλειά, η μπάντα βρέθηκε φέτος τον Μάρτιο και στην Αθήνα, για μια εμφάνιση για την οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Το νέο single κυκλοφορεί από την Sacred Bones και μπορείτε να το ακούσετε παρακάτω:

Παρασκευή, Ιουνίου 27, 2014

Live Review: Simple Minds @ Τεχνόπολις, Αθήνα, Παρασκευή 20 Ιουνίου 2014


Οι Simple Minds μας επισκέφτηκαν στα πλαίσια μιας διοργάνωσης, γιατί δεν το λες φεστιβάλ, του ραδιοφωνικού σταθμού Εν Λευκώ, αλλά το αδιάφορο για τα γούστα μου υπόλοιπο line-up, με έκανε να βρεθώ στο χώρο όσο πιο κοντά στην ώρα εμφάνισης των Σκωτσέζων. Δεν είχα παρακολουθήσει ξανά συναυλία στην Τεχνόπολη και μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις, όσον αφορά τον ήχο, αλλά και γενικότερα το περιβάλλον. Φτάνοντας στον κεντρικό χώρο πέτυχα ένα μέρος του σετ των Hooverphonic, που ποτέ δεν μου άρεσαν, αλλά τουλάχιστον μου φάνηκαν ευχάριστοι. Οι Simple Minds εμφανίστηκαν στη σκηνή, με τα πλήκτρα και τα ντραμς σε περίοπτη θέση, κλασσικά με το "Waterfront" και ακολούθησε, όπως περιμέναμε άλλωστε, ένα greatest hits setlist καλύπτοντας ένα μεγάλο μέρος της δισκογραφικής τους πορείας (που ξεκίνησε από το "I Travel" και το τρίτο δίσκο). Η μπάντα φαίνεται ότι το ευχαριστιέται ακόμα, δείχνοντας μεγάλη διάθεση με πρωταγωνιστή φυσικά τον τραγουδιστή της, Jim Kerr. Παρά την ηλικία του παραμένει ένας χαρισματικός frontman, ικανός να ξεσηκώσει τον κόσμο ακόμα και αν πλέον μιλάμε για τους τρεις χιλιάδες που βρέθηκαν στην Τεχνόπολις. Μπράβο του πάντως, το ίδρωσε το μαντήλι. 
Όπως γίνεται συχνά σε τέτοιους είδους συναυλίες, κάποιοι θα είναι χαρούμενοι από τις επιλογές του σχήματος για τη συναυλία και κάποιοι όχι. Μιας και δεν μου λένε και πολλά τα πιο πρόσφατα κομμάτια, πολύ θα ήθελα να ακούσω κάποιο από τα "Speed Your Love to Me", "Up on the Catwalk" ή έστω το κλασσικό "Promised You a Miracle". Αλλά με αποζημίωσαν πλήρως, μόνο και μόνο που έκλεισαν με το, λίγο πιο άνευρο εκτελεστικά, απ' ότι θα ήθελα αλλά κορυφαίο μου κομμάτι του συγκροτήματος, "New Gold Dream". Πέρα από το τελευταίο, στις καλύτερες στιγμές θα συμπεριελάμβανα και τις εκτελέσεις του γκρουπ στα "Someone Somewhere in Summertime", "Alive and Kicking" και φυσικά στο "Don't You (Forget About Me)", με τον αναμενόμενο χαμό που ακολούθησε. Μια "μεγάλη" μπάντα δεν χαρακτηρίζεται μόνο από την δισκογραφική της ιστορία και την επίδραση αυτής, αλλά και από τις ζωντανές της εμφανίσεις και οι Simple Minds ανήκουν σε αυτή τη κατηγορία.

Setlist:
01. Waterfront
02. Broken Glass Park
03. Love Song
04. Hypnotised
05. Imagination
06. I Travel
07. Blindfolded
08. Dancing Barefoot (Patti Smith cover)
09. Dolphins
10. She's a River
11. Someone Somewhere in Summertime
12. See the Lights
13. Don't You (Forget About Me)
Encore 1:
14. Big Music
15. Alive and Kicking
Encore 2:
16. Sanctify Yourself
17. New Gold Dream (81/82/83/84)


Οι Pearl Jam διασκευάζουν το Let It Go από το Frozen της Disney


Το "Let It Go" αποτέλεσε το κεντρικό τραγούδι από τη τελευταία ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney με τίτλο "Frozen", το οποίο ερμήνευσε η ηθοποιός-τραγουδίστρια Idina Menzel, καταφέρνοντας μάλιστα να κερδίσει και το όσκαρ πρωτότυπου κομματιού. Πώς τώρα κόλλησε στον Eddie Vedder δεν μπορώ να καταλάβω (μόνο να υποθέσω - από τις δυο κόρες του), αλλά σε πρόσφατη συναυλία των Pearl Jam στο Μιλάνο (καλό κρασί), ταίριαξαν -τρόπος του λέγειν- το "Daughter" με το κομμάτι της Disney για λίγο παραπάνω από μισό λεπτό. Δείτε το παρακάτω:

Τετάρτη, Ιουνίου 25, 2014

Album Review: Kasabian - 48:13 (Columbia)


Όταν το 2009 οι Kasabian κυκλοφόρησαν το τρίτο άλμπουμ τους "West Ryder Pauper Lunatic Asylum" πολλοί θεώρησαν ότι κυκλοφόρησαν την κορυφαία δουλειά τους. Η μπάντα συνέχισε όμως και δυο χρόνια μετά παρουσίασαν άλλο ένα έξοχο δείγμα εμπορικού βρετανικού rock με το δίσκο "Velociraptor!". Μάλιστα, το 2012, στα πλαίσια της προώθησης αυτής της δουλειάς, πέρασαν και από τη χώρα μας για λογαριασμό του Ejekt Festival. Αλλά μιας και μιλάμε για Ejekt, στο οποίο θα εμφανιστούν και φέτος, αν πέρσι πήρα μια μεγάλη κρυάδα από το άλμπουμ των Editors "The Weight Of Your Love", που επίσης θα βρεθούν στο ίδιο φεστιβάλ, τίποτα δεν με είχε προετοιμάσει για το ταξίδι στην Αλάσκα χορηγία της πέμπτης δισκογραφικής προσπάθειας του γκρουπ από το Λέστερ.
Η αλήθεια είναι ότι τα πρώτα σημάδια είχαν φανεί από το πρώτο single "Eez-eh",  που όπως είχα ξαναγράψει, μπορεί σίγουρα να αποτελέσει το απόλυτο καλοκαιρινό χιτάκι για τίποτα Άγγλους καμένους τουρίστες. Πέρα από τετριμμένα και κλασσικά σχόλια, από την μπάντα, περί καλύτερης δουλειάς, εξέλιξης ή ότι η κιθαριστική μουσική έχει πεθάνει και άλλα τέτοια βαρύγδουπα, το χειρότερο είναι ότι η όλη συμπεριφορά και το στυλ τους φαίνεται να έχει μεταλλαχτεί. Εδώ το "Bumblebeee", το δεύτερο κομμάτι που αρχικά φανέρωσαν σε εκπομπή του Jools Holland, που στην αρχή μου φάνηκε απλά πολύ καλύτερο του "Eez-eh", αποτελεί ίσως την καλύτερη δυνατή στιγμή του "48:13".
Το χειρότερο είναι ότι δείχνουν να πετούν στα σκουπίδια το μουσικό ύφος τους, για χάρη ενός ήχου που ακούγεται σαν μια κακή κόπια των Hot Chip ή άλλων dance rock σχημάτων. Το "Stevie" μοιάζει σαν να γράφτηκε για να αποτελέσει μέρος σε soundtrack σε καμιά ταινία στυλ Τransformers, ενώ το "Doomsday" είναι σαν κομμάτι των Τing Τings, που δεν νομίζω όμως να καταφέρει να μπει ούτε καν σε διαφήμιση της Fanta. Tα "Treat" και "Glass" φαίνεται σαν να προσπαθούν, αποτυχημένα, να πατήσουν σε Chemical Brothers και Dj Shadow αντίστοιχα. 
Γενικά, οι καλές στιγμές του "48:13", πέρα από το "Bumblebeee", είναι ελάχιστες, όπως είναι αυτές που συναντάμε σε κομμάτια όπως το 90s brit "Clouds" ή το ανθεμικό "Bow". Με τέτοιες δουλειές είναι πολύ δύσκολο να βρεθούν κοντά στην επιτυχία των Arctic Monkeys, τουλάχιστον στη συνείδηση του περισσότερου κόσμου, ή γενικότερα στα εμπορικά επίπεδα που στοχεύουν. Μπορεί την παρέα του Tom να την θεωρούσα πάντα ένα σκαλί πάνω από όλες τις βρετανικές μπάντες του είδους, αλλά όσο και να με προβλημάτισαν τα πειράματα του Alex Turner στο περσινό "ΑΜ", εδώ οι Kasabian, χωρίς να θέλω να απαξιώσω την προηγούμενη πορεία τους, παρουσιάζουν ένα άλμπουμ, ως επί το πλείστον, απογοητευτικό και εντελώς ανέμπνευστο, όπως φαίνεται και από τον τίτλο του "48:13", που δηλώνει τη διάρκεια του, αλλά και αυτό ακόμα το υπολόγισαν λάθος. Τουλάχιστον είμαι σίγουρος ότι δεν έχουν ξεχάσει πως να δίνουν καταπληκτικά live...

Βαθμολογία: 3 / 10

Τρίτη, Ιουνίου 24, 2014

Το POEt'S SOUND προτείνει: Lower Cut


Οι Lower Cut είναι μια αθηναϊκή μπάντα που υπάρχει από το 2009 έχοντας παρουσιάσει δυο ΕΡ, το ομώνυμο του 2011 και το "3​.​3" ένα χρόνο μετά. Πρόσφατα ανακοίνωσε τη συνεργασία της με την puzzlemusik, από όπου και θα κυκλοφορήσει το ντεμπούτο άλμπουμ της, με τίτλο "Off My Head", το φετινό φθινόπωρο. Το συγκρότημα φαίνεται ότι αποτελείται, μουσικά τουλάχιστον, από παιδιά των 90s και το alternative pop τους στηρίζεται στα πολύ όμορφα γυναικεία φωνητικά και τις κολλητικές μελωδίες. Πριν από λίγο καιρό οι Lower Cut έκαναν γνωστό το πρώτο τους επίσημο βίντεο για το νέο τους κομμάτι-single "(Some random summer) Rain", με την εξαιρετική δουλειά του Κωνσταντίνου Νησίδη να μπορείτε να την παρακολουθήσετε παρακάτω:


Δευτέρα, Ιουνίου 23, 2014

Album Review: Craft Spells - Nausea (Captured Tracks)


Μετά από τις δυο πρώτες πολύ καλές δουλειές των Craft Spells που κυκλοφόρησαν από την Captured Tracks, το "Idle Labor" του 2011 και το ΕΡ "Gallery" ένα χρόνο μετά, περίμενα με αρκετή ανυπομονησία το νέο τους άλμπουμ. Το πρώτο δείγμα με το "Breaking the Angle Against the Tide" ήταν εξαιρετικό, εναρμονισμένο με το ύφος του roster της Captured Tracks θυμίζοντας τις καλύτερες στιγμές των Beach Fossils ή των DIIV. Η εταιρία τους ζήτησε ένα single για να προωθήσει το "Nausea", και ο Justin Vellesteros ανταποκρίθηκε πλήρως, χαρίζοντάς μας ένα από τα κορυφαία κομμάτια της χρονιάς που διανύουμε. Δυστυχώς ο υπόλοιπος δίσκος δεν πλησιάζει σε αυτά τα επίπεδα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρόκειται για μια αξιόλογη δουλειά. Οι Craft Spells έχουν ανταλλάξει το new wave ύφος του ντεμπούτο τους, με ένα πιο οργανικό indie pop/ dream pop ήχο, με βάση το πιάνο και τις ακουστικές κιθάρες, για τη δεύτερη δισκογραφική προσπάθειά τους. Αυτό αποτυπώνεται ιδανικά σε κομμάτια όπως το δεύτερο single "Komorebi", αλλά και στα "Dwindle" και"Twirl", με το τελευταίο να αποτελεί από τα λίγα πιο uptempo σημεία του "Nausea". Κομμάτια όπως το "First Snow" και "Changing Faces" αποτελούν πολύ όμορφα ποπ κομμάτια που σε κερδίζουν με τη διακριτική απλότητά τους. Πρόκειται για ένα αρκετά πιο προσωπικό, εσωστρεφές άλμπουμ, όπως αυτό αντανακλάται και από τους στίχους του, με γλυκιές μελωδίες που απαρτίζουν ένα δίσκο που δεν ξέρω αν θα μείνει, αλλά προσφέρεται για αρκετές ταξιδιάρικες ακροάσεις.

Βαθμολογία: 7 / 10

Κυριακή, Ιουνίου 22, 2014

3​.​5 Decades: Μια συλλογή αφιέρωμα στους Joy Division από ιταλικές μπάντες


Το ιταλικό webzine Darkitalia αποφάσισε να κυκλοφορήσει μια tribute συλλογή στους Joy Division αποτελούμενη από 25 κομμάτια-διασκευές στο ιστορικό συγκρότημα από το Μάντσεστερ αποκλειστικά από ιταλικά γκρουπ. Στη συλλογή συμμετέχουν darkwave, electro και goth μπάντες όπως οι Winter Severity Index, Christine Plays Viola, The Nine Tears, Starcontrol και πολλές ακόμα. Μπορείτε να κατεβάσετε το αφιέρωμα στη bandcamp σελίδα της Darkitalia, αλλά και να το ακούσετε ολόκληρο παρακάτω:

Παρασκευή, Ιουνίου 20, 2014

Ακούστε το Anywhere των Interpol


Τον Μάρτιο οι Interpol, στα πλαίσια της NME Awards Tour, παρουσίασαν ζωντανά τρία νέα κομμάτια από το επερχόμενο άλμπουμ τους, τα "Anywhere", "My Desire," και "All The Rage Back Home". Αφού ανακοίνωσαν στις αρχές του μήνα, ότι το "El Pintor" θα κυκλοφορήσει στις 8 Σεπτεμβρίου, η μπάντα έκανε γνωστή μια επίσημη ζωντανή εκδοχή του "Anywhere", που ηχογραφήθηκε στο Brixton Academy του Λονδίνου. Ακούστε το παρακάτω:

Πέμπτη, Ιουνίου 19, 2014

Νέο video από τους 12gafs


Στο αθηναϊκό συγκρότημα των 12gafs είχα αναφερθεί πριν λίγο καιρό. Το instrumental "Madame" είναι ένα από τα πέντε κομμάτια που περιλαμβάνονται στο νέο τους ΕΡ που κυκλοφόρησε τον Μάιο. Πλέον το κομμάτι συνοδεύεται από επίσημο βίντεο που μπορείτε να παρακολουθήσετε παρακάτω:

Το τελικό line-up του En Lefko Festival


Μια ακύρωση της τελευταίας στιγμής είχαμε για το En Lefko Festival, αυτή του Nick Waterhouse, λόγω προβλημάτων υγείας του τελευταίου, και η επάξια αντικατάστασή του με τους Xaxakes! Φυσικά δεν είναι δυνατό να αναπληρώσεις ένα μεγάλο όνομα τελευταία μέρα, αλλά φαντάζομαι ότι αρκετοί θα έβγαλαν εισιτήριο για τον Waterhouse (όπως έβγαλα για την Παρασκευή αποκλειστικά για τους Simple Minds), οπότε μια δυνατότητα επιστροφής ή μερικής αποζημίωσης θα μου φαίνονταν κάτι απολύτως λογικό. Εννοείται ότι στην Ελλάδα δεν γίνεται λόγος για κάτι τέτοιο (άντε αν ήταν η Amy Winehouse θα επιστρέφονταν 10 ευρώ στα 50), οπότε το πρόγραμμα διαμορφώνεται ως εξής:

Have Some Fun με τους Pop Eye


Οι Pop Eye επιστρέφουν με ένα καινούργιο EP, το πρώτο δείγμα της νέας δουλειάς τους που αναμένεται σε μερικούς μήνες. Το "Have Some Fun" δείχνει την διάθεση του συγκροτήματος να πειραματιστεί, με τα διαφορετικά είδη και δρόμους, της pop μουσικής. Σε ήχους καλοκαιρινούς και new disco, και παραγωγή του Solifer (GAD. / Dark En Ciel / Nayra κ.α.), μπορείτε να ακούσετε το νέο EP των Pop Eye παρακάτω:

Τετάρτη, Ιουνίου 18, 2014

SeaSounds από την Ευρωπαϊκή Γιορτή Μουσικής


Πέρα από όλες τις εκδηλώσεις που θα πραγματοποιηθούν για την Ευρωπαϊκή Γιορτή Μουσικής σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας, ο θεσμός εγκαινιάζει και ένα παραθαλάσσιο μουσικό event στην Αθήνα, με τίτλο SeaSounds. Η παραλία Μοσχάτου θα φιλοξενήσει live, δισκοπωλεία και πολλές παράπλευρες δραστηριότητες. Για περισσότερες πληροφορίες πατήστε εδώ.

Το line-up του Rockwave Festival 2014


Οριστικοποιήθηκαν οι μπάντες που θα εμφανιστούν στο φετινό Rockwave Festival, το οποίο θα πραγματοποιηθεί στις 11 και 12 Ιουλίου, κλασσικά στο Terra Vibe. Παρόλο που πρέπει να είναι το χειρότερο line-up στην ιστορία του θεσμού, ο Woodkid, με το καταπληκτικό περσινό "The Golden Age", δεν χάνεται. Πιο αναλυτικά:

Παρασκευή 11 Ιουλίου 2014 - Main Stage:
Timo Maas
Roni Size feat MC Youngman
Eric Burdon
The Godfathers
V.I.C
Beggars Blues Diary

Σάββατο 12 Ιουλίου 2014 - Main Stage:
Booka Shade
Woodkid
Calexico
Little Barie
Chinese Basement

Το πρόγραμμα του Ejekt Festival


Το Ejekt Festival γιορτάζει τα 10 χρόνια παρουσίας του, με ένα δυνατό αλλά και ασφαλές lineup, με Kasabian (που είχαν εμφανιστεί το 2012), Editors και White Lies (και οι δυο μπάντες είχαν βρεθεί στη χώρα μας για τον ίδιο θεσμό το 2009), το οποίο φαντάζομαι ότι θα συγκεντρώσει πολύ κόσμο. Αναλυτικά οι ώρες εμφάνισης όλων των σχημάτων που συμμετέχουν στο φεστιβάλ:

Main Stage
White Lies 18.00 – 19:10
Editors 19.45 – 21.00
Kasabian 22.35 – 00:35
Paul Kalkbrenner 00.55 –End

Red Stage
Brightside 17.40 – 17.55
Inconsistencies 19.15 – 19.30
Darkside 21.15 – 22.15

Τρίτη, Ιουνίου 17, 2014

Άλλο ένα κομμάτι από το νέο άλμπουμ του Morrissey


Ο επερχόμενος δίσκος του Morrissey, "World Peace Is None Of Your Business", θα κυκλοφορήσει όπως είναι γνωστό στις 14 Ιουλίου. Το "The Bullfighter Dies" είναι το τρίτο κομμάτι που παρουσιάζεται επίσημα, μετά τα "Istanbul" και "World Peace Is None Of Your Business". Πάντως ο τραγουδιστής των Smiths αναγκάστηκε να ακυρώσει για δεύτερη φορά ένα μέρος της αμερικάνικης περιοδείας τους λόγω ασθενείας. Μπορείτε να ακούσετε το "The Bullfighter Dies", αλλά και να δείτε ένα αφηγηματικό βίντεο που συνοδεύει το κομμάτι παρακάτω:


Το βίντεο του Snap Out Of It των Arctic Monkeys


Μετά τα "R U Mine?", "Do I Wanna Know?", "Why'd You Only Call Me When You're High?", "One for the Road" και "Arabella", το επόμενο κομμάτι από το περσινό άλμπουμ των Arctic Monkeys που αποκτά επίσημο βίντεο είναι το "Snap Out Of It", που είναι το χειρότερο πάντως του "ΑΜ" - και ίσως και της καριέρας τους. Το συγκρότημα συνεχίζει να διυλίζει τον τελευταίο δίσκο, λόγω και της μεγάλης επιτυχίας που γνώρισε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Αξίζει όμως να δείτε το βίντεο, σε σκηνοθεσία Focus Creeps, με πρωταγωνίστρια την Stephanie Sigman:

Δευτέρα, Ιουνίου 16, 2014

Αύριο κυκλοφορεί το νέο EP των Austra


Ένα χρόνο μετά το δεύτερο άλμπουμ τους, "Olympia", οι Austra κυκλοφορούν ένα νέο ΕΡ με τίτλο "Habitat" αποτελούμενο από το ομότιτλο κομμάτι, που προϋπήρχε και το έχουν παρουσιάσει και ζωντανά αλλά όπως είχε δηλώσει η Katie Stelmanis δεν ταίριαζε στη προηγούμενη δουλειά της μπάντας αλλά ούτε στο εξαιρετικό ντεμπούτο της "Feel It Break", και τρία instrumental κομμάτια. Η τελευταία δήλωση μου κάνει εντύπωση μιας και το τραγούδι ακολουθεί την ίδια σκοτεινή χορευτική ποπ λογική, που έχουν ακολουθήσει οι Austra με τόση επιτυχία στις προηγούμενες δισκογραφικές τους προσπάθειες. Το "Habitat" που ακούγεται εδώ και ένα μήνα περίπου, μπορείτε να το τσεκάρετε παρακάτω:

Σάββατο, Ιουνίου 14, 2014

Live Review: Plisskën Festival 2η Μέρα @ Ελληνικός Κόσμος, Σάββατο 7 Ιουνίου 2014


Η δεύτερη ημέρα του Plisskën Festival συγκέντρωσε ακόμα περισσότερο κόσμο, όπως ήταν λογικό, λόγω φαντάζομαι Σαββάτου και ίσως και λόγω ονομάτων. Η δράση για μένα περιορίστηκε σχεδόν αποκλειστικά στηn κεντρική σκηνή, οπότε την αρχή έκανα κατά τις 18:00, με καθυστέρηση περίπου μιας ώρας λόγω βροχής, με τους Nightmare Air, τους οποίους δεν τους γνώριζα πριν το φεστιβάλ. Η μπάντα από το Λος Άντζελες με μεγάλη διάθεση και το shoegaze-ικών διαστάσεων alternative rock τους κατάφερε να κερδίσει το λίγο κόσμο που βρισκόταν εκείνη την ώρα στο χώρο (με τη μπασίστρια να συγκεντρώνει τα περισσότερα βλέμματα). Με τον κόσμο να αυξάνεται εμφανίστηκαν οι Dirty Beaches, ή αλλιώς το προσωπικό σχήμα του Ταϊβανέζου Alex Zhang Hungtai. Παρόλο που δισκογραφικά μου έχει τραβήξει το ενδιαφέρον, έχοντας κυκλοφορήσει πέντε άλμπουμ με τελευταίο το περσινό "Drifters/ Love Is The Devil", ζωντανά δεν μου πρόσφερε κάτι παραπάνω αν και παρουσιάστηκε αρκετά πιο θορυβώδης.



Οι Crocodiles που ακολούθησαν δεν κρύβουν τις επιρροές τους αλλά τις επιδεικνύουν περίτρανα. Γουστάρουν αυτό που κάνουν και αυτό περνάει και στο κοινό που τους παρακολουθεί. Πάντως η shoegaze/ post-punk μπάντα από την Καλιφόρνια αποτελεί από εκείνες περιπτώσεις συγκροτημάτων που ενώ έχουν τέσσερα άλμπουμ στο ενεργητικό τους και αρκετά αξιόλογα κομμάτια δεν έχουν παρουσιάσει ένα αντίστοιχο δισκογραφικό σύνολο, με την τελευταία τους δουλειά, το "Crimes of Passion" του 2013, να ξεχωρίζει. Όπως φάνηκε όμως, το γκρουπ προσφέρεται για live, κλείνοντας με το "I Wanna Kill", που είναι το πιο γνωστό και ίσως καλύτερο κομμάτι τους (από το "Summer of Hate" του 2009 που παρεπιπτόντως είναι και ο χειρότερος δίσκος τους).



Κατά τις 22:00 εμφανίστηκαν στη σκηνή οι The Soft Moon, συγκεντρώνοντας το μεγαλύτερο κοινό σε ολόκληρο το διήμερο στο main stage. Και για μια ώρα μας αποζημίωσαν αφού τα έδωσαν όλα πάνω στη σκηνή, χαρίζοντάς μας αλλη μια ιδιαίτερη ανάμνηση (με τους Crocodiles να χορεύουν στα πλάγια της σκηνής). Δυστυχώς, δεν θα μπορούσα να συγκρίνω αυτή τους την εμφάνιση με την περσινή στο Gagarin, μιας και δεν μου έβγαλε την ίδια αίσθηση κυρίως λόγω της ακουστικής, με τα φωνητικά να είναι ανεξήγητα και αταίριαστα με τη μουσική της μπάντας μπροστά. Το σετ τους μοιράστηκε σχεδόν υποδειγματικά μεταξύ του ομώνυμου, του "Total Decay" EP και του "Zeros", αλλά προσωπικά μου έλειψε και το πολύ καλό φετινό single "Feel". Σε κουβέντα με τον Louis Vasquez την πρώτη μέρα του φεστιβάλ, ο τελευταίος αποκάλυψε ότι το νέο του άλμπουμ, που αρχικά προορίζονταν για φέτος, θα καθυστερήσει, με πιθανότερη ημερομηνία κυκλοφορίας τον Ιανουάριο του 2015, ενώ δεν είναι σίγουρο ακόμα αν θα το κυκλοφορήσει μόνος του ή κάτω από τη δισκογραφική στέγη της Captured Tracks.



Μετά το ιδιαίτερα κουραστικό για μένα διάλειμμα με τους Wooden Shjips, οι οποίοι πάντως με το ψυχεδελικό rock τους φάνηκε ότι ταξίδεψαν τους φίλους τους, ήρθε η σειρά, του πιο μεγάλου ή τουλάχιστον πιο εμπορικού ονόματος, των The Black Lips. Με αστείρευτη ενέργεια και ένα πολύ καλό νέο δίσκο στις αποσκευές τους παρέσυραν με το ξεσηκωτικό indie/ garage rock τους σχεδόν όσους βρίσκονταν στο χώρο. Φυσικά δεν έλειψαν τα παλιότερα κλασσικά χιτάκια, όπως τα Ο Katrina!, Βad Κids, συμβάλλοντας στην καλύτερη εμφάνιση της δεύτερης ημέρας του φεστιβάλ.



Αυτή ήταν και και η τελευταία μπάντα που παρακολούθησα στο Plisskën και παρά την καλοπροαίρετη φαντάζομαι πάντα, γκρίνια για τον χώρο, τον ήχο ή την κακόγουστη, αλλά αναγκαία, παρέλαση χορηγών, θεωρώ ότι είναι το μόνο φεστιβάλ που μεγαλώνοντας συνεχίζει να προσπαθεί να δώσει κάτι "φρέσκο", τιμώντας πλήρως την ιδιότητά του.

Διαβάστε για την πρώτη ημέρα του Plisskën Festival (Παρασκευή 6 Ιουνίου 2014) εδώ.

Πέμπτη, Ιουνίου 12, 2014

Live Review: Plisskën Festival 1η Μέρα @ Ελληνικός Κόσμος, Παρασκευή 6 Ιουνίου 2014


Η ομάδα του Plisskën Festival κατάφερε να παρουσιάσει μια από τις πιο ενδιαφέρουσες συναυλιακές προτάσεις στα μέρη μας, αποτελούμενη από "φρέσκα" και ελπιδοφόρα συγκροτήματα στη μεγαλύτερη διοργάνωση του συγκεκριμένου φεστιβάλ. Μπορεί, όπως έχω ξαναδιαπιστώσει, ο χώρος της κύριας σκηνής να μην ιδανικός για live (προσβασιμότητα, ηχητική) αλλά το γενικότερο στήσιμο του χώρου ήταν εξαιρετικό. Το απόγευμα του Σαββάτου έφτασα στο χώρο του Ελληνικού Κόσμου κάτω από τους γνώριμους ήχους των The Νoise Figures. Η πρώτη μπάντα όμως που είδα κανονικά, ήταν στην κεντρική σκηνή οι Suuns. Οι Καναδοί, που πέρσι κυκλοφόρησαν το "Images Du Futur" από την Secretly Canadian (και ένα ΕΡ με remixes), ζωντανά αποδείχτηκαν αρκετά πιο άμεσοι σε σχέση με το λίγο πιο κουραστικό ύφος του πειραματικού post-punk των δίσκων τους. Παρόλο που το προσπάθησαν πολύ, δεν τους βοήθησε περισσότερο η κακή ακουστική. 


Με ακόμα χειρότερο ήχο, ίσως και τον χειρότερο ολόκληρου του διημέρου, ήρθαν αντιμέτωποι οι Girls Against Boys. Βασιζόμενη στον τοίχο από το διπλό μπάσο, ό,τι και αν προσπάθησε η παρέα του Scott McCloud, χάθηκε μέσα στα γενικότερα προβλήματα. Λόγω καθυστέρησης του προγράμματος του main stage, για περίπου μιάμιση ώρα, οι Girls Against Boys βρέθηκαν να παίζουν την ίδια ώρα περίπου με τους δικούς μας A Victim Of Society που εμφανίζονταν στην εξωτερική σκηνή. Όσο πρόλαβα να τους δω (για δεύτερη φορά μετά το live των Dissappears), μου φάνηκαν ιδιαίτερα καλοί δικαιολογώντας τη διαφήμιση αλλά και το ντόρο που έχει κάνει το ντεμπούτο άλμπουμ τους, "Distractions", παρά τον αρκετά γνώριμο θόρυβο που παράγουν. Στην ίδια σκηνή αμέσως μετά εμφανίστηκαν οι No Age, οι οποίοι βασίστηκαν κυρίως στην περσινή τους κυκλοφορία με τίτλο "An Object", που όπως φάνηκε προσφέρεται για live. Το γκρουπ από το Λος Άντζελες κατάφερε να κερδίσει τη μεγαλύτερη μερίδα του κόσμου που το παρακολούθησε και το αποχαιρέτησε με μια διασκευή σε Black Flag. 


Το μεγάλο όμως όνομα της πρώτης ημέρας του φεστιβάλ ήταν αναμφίβολα οι Wild Beasts. Είναι από τις λίγες περιπτώσεις που με έχει κερδίσει τόσο πολύ ζωντανά ένα συγκρότημα, μιας και ως τώρα τους παρακολουθούσα (δισκογραφικά) από κάποια απόσταση. Ο νέος τους δίσκος "Present Tense", με την πιο ηλεκτρονική προσέγγιση, στον οποίο στηρίχτηκε το σετ τους αποδόθηκε καταπληκτικά, με τα διπλά φωνητικά - και γενικότερα όλο το γκρουπ - σε πλήρη αρμονία, χαρίζοντας μια ξεχωριστή εμφάνιση που αποτέλεσε ίσως και την καλύτερη στιγμή του διημέρου. 


Την σκυτάλη πήραν οι 65daysofstatic με το "χορευτικό" post rock τους να ενδείκνυται για live αλλά και για την συγκεκριμένη ώρα. Οι Βρετανοί, με το instrumetal σετ τους, που ακούγεται σαν ένα κομμάτι, εμφανίστηκαν με γεμάτο ήχο και περίσσεια ενέργεια, καταφέρνοντας να την μεταδώσουν στο κοινό, το οποίο ανταποκρίθηκε πλήρως. Τελευταία μπάντα που παρακολούθησα στο πρώτο μέρος του Plisskën ήταν οι Fuck Buttons. Δεν είμαι φαν του γκρουπ, αλλά όση ώρα τους παρακολούθησα δεν στάθηκε ικανή για να μου αλλάξει γνώμη ή να με κρατήσει περισσότερο στο φεστιβάλ.

Διαβάστε για τη δεύτερη ημέρα του Plisskën Festival (Σάββατο 7 Ιουνίου 2014) εδώ.

Τρίτη, Ιουνίου 10, 2014

Το Typical System από τους Total Control


Το ντεμπούτο των Total Control το 2011, "Henge Beat", αποτέλεσε μια αρκετά αξιόλογη post-punk δισκογραφική δουλειά που χρωστούσε τα μέγιστα στις 80s αναφορές της. Αφού περιόδευσαν με τους Thee Oh Sees, με τους οποίους κυκλοφόρησαν και ένα split δίσκο, και μετά από διάφορες μίνι κυκλοφορίες, οι Αυστραλοί έχουν έτοιμο το δεύτερο άλμπουμ τους με τίτλο "Typical System", το οποίο θα είναι διαθέσιμο από την Iron Lung Records στις 24 Ιουνίου. Το "Expensive Dog" και το new wave-ικό "Flesh War" ήταν τα πρώτα κομμάτια που έγιναν γνωστά από τη νέα τους προσπάθεια, τα οποία και μπορείτε να τα ακούσετε παρακάτω, με τη μπάντα να κινείται σε γνώριμα ηχητικά τοπία αν και φαίνεται πιο ώριμη στο τομέα της σύνθεσης.


Δευτέρα, Ιουνίου 09, 2014

Οι Arcade Fire διασκευάζουν Echo & The Bunnymen και The Smiths


Δεν σταματούν να παρουσιάζουν νέες διασκευές οι Arcade Fire στις ζωντανές τους εμφανίσεις. Έτσι μετά από αυτές σε REM, Prince, Blondie, Kansas και Chuck Berry, αυτή τη φορά διασκεύασαν το "The Cutter" των Echo And The Bunnymen με την βοήθεια του τραγουδιστή των τελευταίων, Ian McCulloch. Μια μέρα μετά, το Σάββατο 7 Ιουνίου στη δεύτερη συνεχόμενη εμφάνισή τους στο Earls Court του Λονδίνου, σειρά είχαν οι The Smiths και το κομμάτι "London". Μπορείτε να παρακολουθήσετε βίντεο από τις ζωντανές εκτελέσεις και των δυο νέων διασκευών παρακάτω.


Παρασκευή, Ιουνίου 06, 2014

Album Review: The Horrors - Luminous (XL Recordings)


Είναι αξιοθαύμαστη η μουσική πορεία των The Horrors, αποδεικνύοντας ότι η απόσταση από το garage στο new wave ή το baggy rock είναι πολύ μικρή, με τα αποτελέσματα να εκπλήσσουν όταν γίνονται χωρίς να κρύβουν, αλλά ούτε να αντιγράφουν την ιστορία του κάθε είδους. Το "Skying" (μπορείτε να διαβάσετε το album review εδώ) του 2011 είδε το συγκρότημα να κάνει το τρίτο μεγάλο μουσικό βήμα στην καριέρα του, με το φετινό "Luminous" να μην ακολουθεί σε αντίστοιχο ρυθμό. Το τέταρτο άλμπουμ των The Horrors βρίσκεται όσο πιο κοντά έχει βρεθεί ηχητικά μια δουλειά της μπάντας με την προηγούμενή της αν και διακρίνεται μια πιο φωτεινή, ίσως πιο μεγαλεπήβολη διάθεση. Σίγουρα ξέρουν οι ίδιοι ή η εταιρεία τους, να διαλέγουν τα προωθητικά κομμάτια/ singles για την κάθε τους νέα δουλειά. Το "So Now You Know" προορίζεται να παίξει το ρόλο του "Still Life", ένα από τα καλύτερα κομμάτια των The Horrors με το νέο όμως να έχει τις δυνατότητες να ακουστεί περισσότερο, ενώ το "I See You" αποτελεί μια από τις κορυφαίες στιγμές του "Luminous" μαζί με το πρώτο single και τα "Change Your Mind" και "Mine And Yours". Πέρα από αυτά τα δυο τραγούδια, ξεχωρίζει η νεο-ψυχεδελική ποπ του "Chasing Shadows", το madchester-ικό "First Day of Spring" και το synth "In And Out Of Sight" που φανερώνει τις "χορευτικές" αρετές του άλμπουμ. Δυστυχώς, όπως και στην προηγούμενη δισκογραφική προσπάθεια των The Horrors, αν και σε μικρότερο βαθμό, δεν λείπουν οι βαρετές στιγμές, όπως αυτές φανερώνονται στο mid-tempo britpop-άδικο "Jealous Sun" και "Sleepwalk". Όλα αυτά, συντελούν σε ένα αποτέλεσμα που ακούγεται περισσότερο σαν η συνέχεια ή η οριακά βελτιωμένη δεύτερη πλευρά του "Skying" παρά το εντυπωσιακό σύνολο του "Primary Colours".

Βαθμολογία : 7 / 10

Το Σάββατο οι Birthmark live στο Floral


Με δυο άλμπουμ, τα "Product of Black Days" του 2007 και "Boogeyman" του 2012, αλλά και ένα νέο ΕΡ στις αποσκευές τους, οι Birthmark (στους οποίους είχα αναφερθεί εδώ), με έναν ανανεωμένο πιο electro/ dream-pop ήχο, θα εμφανιστούν το Σάββατο 7 Ιουνίου στο Floral.

Πέμπτη, Ιουνίου 05, 2014

Οι Interpol επιστρέφουν με το El Pintor


Πριν λίγη ώρα οι Interpol ανακοίνωσαν το νέο άλμπουμ τους το οποίο θα ονομάζεται "El Pintor" και θα κυκλοφορήσει στις 8 Σεπτεμβρίου από την (PIAS)/CO-OP. Ο πέμπτος δίσκος τους, μια από τις πιο αναμενόμενες φετινές δουλειές που έρχεται τέσσερα χρόνια μετά το "Interpol" - το κορυφαίο μου άλμπουμ για το 2010, ηχογραφήθηκε στα Electric Lady Studios και Atomic Sound της Νέας Υόρκης με την βοήθεια των Alan Moulder (The Smashing Pumpkins, Arctic Monkeys, The Jesus and Mary Chain, White Lies) και Greg Calbi (Ramones, Blondie, The Horrors, St. Vincent). Πέρα από τα τρία νέα κομμάτια που παρουσίασαν σε πρόσφατη ζωντανή εμφάνισή τους, οι Interpol δεν έκαναν επίσημα γνωστό κάποιο δείγμα από το νέο τους υλικό, εκτός από το trailer- behind the scenes video του "El Pintor" και το tracklist από αυτό που μπορείτε να τα δείτε παρακάτω.

1. All the Rage Back Home
2. My Desire
3. Anywhere
4. Same Town, New Story
5. My Blue Supreme
6. Everything is Wrong
7. Breaker 1
8. Ancient Ways
9. Tidal Wave
10. Twice as Hard

Τετάρτη, Ιουνίου 04, 2014

Album Review: Protomartyr - Under Colour Of Official Right (Hardly Art)


Οι Protomartyr, που δημιουργήθηκαν το 2008 στο Detroit, καταφέρνουν με τον δεύτερο δίσκο τους να συγκεντρώσουν αρκετή προσοχή, μαζεύοντας παράλληλα και καλές έως εξαιρετικές κριτικές. Πριν δυο χρόνια, το ντεμπούτο τους "No Passion All Technique", μια μίξη ορμητικού garage και punk, πέρασε μάλλον στα ψηλά γράμματα. Η πρώτη φορά που άκουσα την μπάντα ήταν από την περσινή συλλογή της Sub Pop με τίτλο "Sub Pop 1000", στην οποία συμμετείχαν με το κομμάτι "French Poet". Το "Under Colour Of Official Right" , που συγκεντρώνει νέο υλικό αλλά και κομμάτια που υπάρχουν από το 2012, τους βρίσκει σε λίγο πιο μελωδική διάθεση, τοποθετώντας τους στην post-punk κατηγορία δίπλα σε ονόματα όπως οι Savages, Iceage και τόσα άλλα, σε μια τάση που δείχνει να "πουλάει" αρκετά. Σε όλα αυτά, το μεγαλύτερο θέμα είναι η πολύ λεπτή γραμμή που χωρίζει την επιρροή από την μίμηση. Πράγματι σε κάποια σημεία, όπως στα "Tarpeian Rock", "Son of Dis" και "Scum, Rise!", το πνεύμα των The Fall, Wire ή και των Wipers είναι κάτι παραπάνω από εμφανές. Το "Trust Me Billy", που φέρνει στο μυαλό ακόμα και τους The Strokes, το Fall-ικό "Bad Advice" και το πιο σκοτεινό "Come & See" αποτελούν για μένα τις κορυφαίες στιγμές του άλμπουμ, αλλά συνολικά αυτό που ξεχωρίζει είναι τα φορτισμένα φωνητικά του Joe Casey. Από το πιο indie pop "Maidenhead" και το "Ain't So Simple" με τις Gang Of Four αναφορές, μέχρι το μελαγχολικό "Violent" και το κλείσιμο του "I'll Take That Applause", οι Protomartyr μας παρουσιάζουν μαι απόλυτα ρεαλιστική σκληρή πραγματικότητα, όπως την βιώνουν οι ίδιοι από το Detroit.

Βαθμολογία : 7 / 10 

Οι Helmet για πρώτη φορά στην Ελλάδα


Οι Helmet έρχονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, για μια εμφάνιση στην Αθήνα τη Δευτέρα 27 Οκτωβρίου στο An Club. Στα πλαίσια της επετειακής περιοδείας τους η νεοϋορκέζικη alternative metal μπάντα θα παρουσιάσει ολόκληρο το κλασσικό της άλμπουμ "Betty", που κυκλοφόρησε πριν από 20 χρόνια, αλλά και γνωστές επιτυχίες της. 


Το POEt'S SOUND προτείνει: Conjecture


Οι Conjecture είναι το προσωπικό σχήμα του Βασίλη Αγγελόπουλου, πληκτρά των We Came From Waters, όνομα με το οποίο αποφάσισε να κυκλοφορήσει τον πρώτο του δίσκο με τίτλο "Enter The Grove" από την Ars Nocturna τον Απρίλιο. Η μουσική ταξιδεύει ιδανικά από τις ambient ατμόσφαιρες σε πιο θορυβώδεις καταστάσεις, με τέτοιο τρόπο που τα εννιά κομμάτια της κυκλοφορίας (και δυο remixes) φαντάζομαι ότι δύσκολα θα απογοητεύσουν κάποιο φίλο της post-industrial φάσης. Δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ και στο πολύ αξιόλογο artwork, που επιμελήθηκε ο ίδιος. Μπορείτε να ακούσετε το δίσκο εδώ.


Δευτέρα, Ιουνίου 02, 2014

Rewind: Eleven Pond - Bas Relief (1986, Game Hen Records)


Οι Eleven Pond, μια new wave μπάντα από την Νέα Υόρκη, κυκλοφόρησαν το 1986 τον ένα και μοναδικό δίσκο τους με τίτλο "Bas Relief", από την δικιά τους Game Hen Records, πριν διαλυθούν ένα χρόνο μετά. Το άλμπουμ που μπαίνει άνετα στην κατηγορία χαμένο διαμάντι, έμεινε "ξεχασμένο" μέχρι και πριν λίγα χρόνια, με τα αρχικά 500 αντίτυπα να φτάνουν τρελές τιμές σε ebay και discogs, όταν το 2010 επανακυκλοφόρησε από την Dark Entries Records. Το 2012 η Angular Recording Corporation κυκλοφόρησε σε 12" το "Watching Trees", την κορυφαία στιγμή από το ντεμπούτο των Eleven Pond, αφού πρώτα γκρουπ και κομμάτι είχαν γίνει ευρύτερα γνωστά από τη συλλογή της ίδιας εταιρίας, "Cold Waves & Minimal Electronics Vol.Ι" (2010), που "έπαιξε" αρκετά. Το σχήμα κατάφερε να συνδυάσει ιδανικά το synth-pop, darkwave και minimal wave χαρίζοντάς μας ένα δίσκο που πέρα από το "Watching Trees" περιείχε αρκετές κορυφαίες στιγμές, όπως το "Changing Face" που μου φέρνει στο μυαλό ακόμα και Sisters, το Cur-άδικο "Days Hance" ή τα "Portugal" και "Tightrope" με τις απλές ηλεκτρονικές δομές τους. Μπορείτε να ακούσετε ένα μεγάλο δείγμα από ολόκληρο το άλμπουμ στη soundcloud σελίδα της Dark Entries. Το 2011 ο Jeff Gallea, συνιδρυτής της μπάντας, επανασχηματίζει τους Eleven Pond, έστω και σαν δίδυμο, και πέρσι τον Ιούνιο παρουσιάζει τέσσερα νέα κομμάτια στο ΕΡ "Love & Madness".

Κυριακή, Ιουνίου 01, 2014

Το νέο βίντεο των Merchandise


Οι Merchandise έχουν ανακοινώσει ότι το νέο τους άλμπουμ με τίτλο "After Τhe End", που αποτελεί και την πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά που θα κυκλοφορήσει από την 4AD, θα είναι διαθέσιμο από τις 26 Αυγούστου, το οποίο και έρχεται δυο χρόνια μετά το "Children of Desire" και ένα από το περσινό ΕΡ "Totale Nite". Για την φετινή Record Store Day η μπάντα μαζί με τους Milk Music και Destruction Unit παρουσίασε σε δυο χιλιάδες κομμάτια ένα τριπλό split LP, από την Ascetic House, με τίτλο "USA 13". Για την προώθηση του επερχόμενου δίσκου τους, οι Merchandise έκαναν γνωστό το βίντεο του "Little Killer", σε σκηνοθεσία του frontman Carson Cox, το οποίο μπορείτε να παρακολουθήσετε παρακάτω: